INF060

De Nash-papyrus

De Nash-papyrus is een geheel van vier fragmenten van Hebreeuwse papyrus uit ongeveer 150 tot 100 voor Christus, in 1898 in Egypte verworven en bewaard in Cambridge. Hij bevat de Tien Geboden, waarin Exodus 20 en Deuteronomium 5 zijn gecombineerd, en het begin van het Sjema Israël. Vóór de handschriften van Qumran was hij het oudste bekende Hebreeuwse bijbelhandschrift, en hij blijft een kostbaar getuigenis van de overlevering van de Schrift.

2 min Nash-papyrus Hebreeuws manuscript Tien Geboden Sjema Israël oude bijbeltekst

De Nash-papyrus

De Nash-papyrus is een geheel van vier papyrusfragmenten, in 1898 in Egypte verworven door W. L. Nash, secretaris van de Society of Biblical Archaeology. Hier volgen enkele belangrijke gegevens erover:

Geschiedenis

Datum: De fragmenten dateren uit ongeveer 150 tot 100 voor Christus, hoewel Stanley A. Cook ze aanvankelijk in de 2e eeuw na Christus dateerde.
Ontdekking: Ze werden voor het eerst beschreven door Stanley A. Cook in 1903 en worden momenteel tentoongesteld in de Universiteitsbibliotheek van Cambridge.
Samenstelling
Tekst: De papyrus bevat de Tien Geboden in het Hebreeuws, gevolgd door het begin van het gebed Sjema Israël.
Formaat: Hij is vierentwintig regels lang, waarbij aan elke rand enkele letters ontbreken.
Herkomst: Zijn precieze herkomst is onbekend, maar hij komt waarschijnlijk uit het gebied van de Fayoum in Egypte.

Belang

Tekst: De tekst van de Tien Geboden combineert delen van Exodus 20.2-17 met delen van Deuteronomium 5.6-21.
Varianten: Sommige vervangingen in de papyrus komen ook voor in de Exodusversie van de Septuaginta, een Griekse vertaling van de .
Merkwaardigheid: Een merkwaardigheid is het weglaten van de uitdrukking "slavenhuis" voor Egypte, wat erop kan wijzen waar de papyrus is opgesteld.

De Nash-papyrus is een kostbaar historisch document dat inzicht geeft in de oude bijbelse teksten en hun overlevering door de eeuwen heen.