Het artikel onderzoekt de verscheidenheid in de weergave in de Evangeliën van Jezus' waarschuwing voor het 'zuurdeeg van de farizeeën', en bekijkt de culturele en theologische verschillen bij Matteüs, Marcus en Lucas.
5 min
zuurdesemfarizeeënsadduceeënhuichelarijEvangeliën
1 vers
1 boek
Nous avons recueilli ces commentaires sur le site : https://jtpbatiment1.jimdofree.com/. Ce site semble désormais fermé, mais nous avions précédemment noté leurs réserves concernant les Évangiles. Veuillez trouver ci-dessous le Point N°11 CTD069. Nous reproduisons leur question :
"Commentaire: Qu’a-t-il dit réellement ? : Du levain des et des ou du levain des pharisien et du levain d’Hérode."
Notre réponse :
Regardons les textes en question.
11 Comment ne comprenez-vous pas que ce n’est pas de pains que je vous ai parlé ? Méfiez-vous du levain des et des . »
12 Alors ils comprirent que ce n’était pas du levain du pain qu’il leur avait dit de se méfier, mais de l’enseignement des et des .
(Vertaling Louis Segond )
14 Les disciples avaient oublié de prendre des pains ; ils n’en avaient qu’un seul avec eux dans la barque.
15 Jésus leur fit cette recommandation : « Attention, méfiez-vous du levain des et du levain d’Hérode. »
16 Les disciples raisonnaient entre eux [et disaient]: «C’est parce que nous n’avons pas de pains.»
17 Jésus, le sachant, leur dit : « Pourquoi raisonnez-vous sur le fait que vous n’avez pas de pains ? Ne comprenez-vous pas et ne saisissez-vous pas encore ?
18 Avez-vous [encore] le cœur endurci ? Vous avez des yeux et vous ne voyez pas ? Vous avez des oreilles et vous n’entendez pas ? Ne vous rappelez-vous pas ?
19 Quand j’ai rompu les cinq pains pour les 5000 hommes, combien de paniers pleins de morceaux avez-vous emportés ?» « Douze », lui répondirent-ils.
20« Et quand j’ai rompu les sept [pains] pour les 4000 hommes, combien de corbeilles pleines de morceaux avez-vous emportées ?» « Sept », répondirent-ils.
21 Et il leur dit : « [Comment] se fait-il que vous ne compreniez pas [encore] ?»
(Vertaling Louis Segond )
Nous souhaitons examiner les autres documents pertinents liés à cet événement afin de mieux comprendre les circonstances. Nous estimons que chaque auteur apporte une perspective unique et que la synthèse des différents témoignages nous offre une vision plus exhaustive et précise.
1 Pendant ce temps, les gens s’étaient rassemblés par milliers, au point de s’écraser les uns les autres. Jésus se mit à dire à ses disciples : « Avant tout, méfiez-vous du levain des , qui est l’hypocrisie.
(Vertaling Louis Segond )
L'apôtre Jean n'aborde pas ce sujet.
Notre analyse :
Nous rencontrons à plusieurs reprises le problème du manque d'information. Il est évident que les déclarations rapportées par Matthieu et Marc sont issues d'un entretien où Jésus a approfondi le thème du prophète Jonas. Étant donné la nature de leur travail, Matthieu et Marc n'ont pas pu retranscrire l'intégralité de cette présentation. Ils ont sélectionné les éléments qu'ils considéraient les plus pertinents pour étayer leurs arguments.
Par ailleurs, Matthieu s’adressait à un public juif familier des prophètes, tandis que Marc s'adressait à des Grecs méconnaissant l’histoire juive.
Il n'y a donc aucune difficulté à ce sujet ; chaque auteur a rapporté les paroles du Maître selon son propre objectif, mais toutes ont bien été prononcées par le Messie Jésus.
Marc rapporte essentiellement le même message que Matthieu. Le Messie Jésus est présenté non pas comme quelqu'un qui accomplit des miracles sur demande, mais comme le Fils de Dieu venu annoncer le royaume des cieux. Marc reprend les paroles de Matthieu en omettant toute référence au prophète Jonas, lequel n'était probablement pas connu de ses auditeurs grecs.
Par ailleurs, nous pouvons appliquer le même principe lorsque Matthieu mentionne à la fois les et les , alors que Marc ne précise que le groupe prédominant, les .
Luc rapporte le même événement en présentant Jésus parlant à la foule. C’est l’intervention d’une femme qui provoque les paroles de Jésus (Lukas 11.27-28). Il est clair que le Messie Jésus était assailli de questions et que des personnes dans la foule exprimaient des avis ou posaient des questions.
L'ambiance n'est pas celle d’un exposé académique avec des participants passifs. Ainsi, lorsque Matthieu mentionne les et les , alors que Marc ne parle que des et que Luc relève l’observation d’une femme, cela ne doit pas surprendre. De nombreuses personnes saisissaient ces occasions pour s'exprimer.
Een titel, een personage, een plaats, een verwijzing („Lucas 15”)…
opent in een nieuw venster
Bijbelverwijzing
INF082
Informatieve notitie
INF082 - De Bible Segond 21 (S21)
De Bible Segond 21 (S21)
De Segond 21. Hier volgt enige kerninformatie over deze vertaling:
Achtergrond en doelstellingen
Publicatiedatum: 2007 Modernisering: De Segond 21 wil de taal van de vertaling van Louis Segond moderniseren en tegelijk zeer trouw blijven aan de oorspronkelijke Hebreeuwse en Griekse teksten. Helderheid en toegankelijkheid: De nadruk ligt op de helderheid en toegankelijkheid van de tekst voor hedendaagse lezers.
Belangrijkste kenmerken
Trouw aan de oorspronkelijke teksten: De Segond 21 steunt op de meest betrouwbare oude handschriften om een nauwkeurige en trouwe vertaling te waarborgen. Taalkundige herziening: De taal is herzien om het moderne Franse taalgebruik beter weer te geven, met behoud van de rijkdom en de diepte van de bijbeltekst. Aantekeningen en verwijzingen: De vertaling bevat vaak verklarende aantekeningen en verwijzingen die helpen bij het begrijpen en bestuderen van de Schrift.
Belang
Wijd gebruik: De Segond 21 wordt veel gebruikt in Franstalige protestantse kringen, met name voor bijbelstudie en persoonlijke lezing. Toegankelijkheid: Dankzij de gemoderniseerde taal is ze toegankelijk voor een breder publiek, ook voor nieuwe generaties lezers.
De Segond 21 is gemaakt door een multidisciplinair team van vertalers, taalkundigen en theologen en vergde ongeveer 12 jaar werk voordat ze voltooid was.
Deze herzieningen laten zien hoe de vertaling van Louis Segond zich in de loop der tijd heeft ontwikkeld om zich aan te passen aan taalkundige veranderingen en aan de behoeften van de lezers.
INF001
Informatieve notitie
INF001 - Sadduceeën
De Sadduceeën
De Sadduceeën waren een belangrijke religieuze en politieke groep in het oude jodendom. Hier volgen enkele kernpunten over hen:
Oorsprong en geschiedenis
Oorsprong: De naam „Sadduceeër” komt waarschijnlijk van Sadok, een hogepriester uit de tijd van David en Salomo. Zij kwamen hoofdzakelijk uit de priesterlijke aristocratie. Periode: Zij waren actief van ongeveer 200 v.Chr. tot 70 n.Chr., tot de verwoesting van de Tempel van Jeruzalem door de Romeinen. Invloed: De Sadduceeën hadden grote invloed op de eredienst en de liturgie in de Tempel van Jeruzalem. Zij controleerden het Sanhedrin, de hoogste joodse raad.
Overtuigingen en praktijken
Heilige teksten: Zij richtten zich uitsluitend op de geschreven wet, de Pentateuch, en verwierpen de mondelinge overleveringen die de Farizeeën hadden aangenomen. Opstanding: In tegenstelling tot de Farizeeën en de Essenen ontkenden de Sadduceeën de opstanding van de doden en de onsterfelijkheid van de ziel. Tempelrituelen: Zij waren verantwoordelijk voor de rituelen van de Tempel, waaronder de offers en de pelgrimsfeesten.
Tegenstellingen
Farizeeën: De Sadduceeën stonden lijnrecht tegenover de Farizeeën, met name op theologische kwesties zoals de opstanding. Zeloten: Zij lagen ook overhoop met de Zeloten en de Sicariërs, die hen beschouwden als collaborateurs van de Romeinen.
De Sadduceeën hebben een blijvend stempel gedrukt op de geschiedenis van het jodendom en worden vaak genoemd in het Nieuwe Testament, met name in de Handelingen van de apostelen en de Evangeliën.
De Sadduceeën in de Bijbel
De Sadduceeën vormen een belangrijke stroming binnen het jodendom. Wij komen hen vijftien keer tegen in het Nieuwe Testament, tien keer in de Evangeliën en vijf keer in de Handelingen van de apostelen.
Vijf keer noemen de schrijvers van de synoptische evangeliën hen samen met de farizeeën. De leer van het jodendom komt steeds terug in hun gesprekken met de Messias Jezus, die hun nooit verwijten maakt.
Wij vinden geen spanning in hun relatie met de Messias Jezus, zoals dat regelmatig wel het geval is bij de farizeeën. Zij controleren het bestuur en de eredienst van de tempel en blijven ver van het volk. Zij sluiten gemakkelijk een pact met de Romeinse bezetter, die hun in ruil daarvoor grote invloed geeft binnen het Sanhedrin.
Hun leden komen hoofdzakelijk uit de aristocratische of priesterlijke klasse. Zij erkennen alleen de geschriften van de Hebreeuwse Bijbel.
Zij geloven niet in de opstanding van de doden. Zij houden geen enkele vorm van leven na de dood voor mogelijk. Volgens hen bestaan er geen engelen. De apostel Paulus zal al deze dwalingen aan de kaak stellen tijdens zijn proces (Handelingen 23.6).
Kajafas en Hanna, de hogepriesters die Jezus veroordelen, behoren tot deze sadducese beweging.
INF002
Informatieve notitie
INF002 - De farizeeën
De farizeeën
De farizeeën waren een belangrijke religieuze en sociale groep binnen het oude jodendom, vooral in de tijd van de Tweede Tempel. Hier volgen enkele kernpunten over hen:
Oorsprong en geschiedenis
Oorsprong: De farizeeën ontstonden als aparte groep na de Makkabeese opstand, omstreeks 165-160 v.Chr. Zij werden vaak beschouwd als de geestelijke nakomelingen van de Chasidim.
Periode: Zij bloeiden tot de verwoesting van de Tweede Tempel in 70 n.Chr. Na die datum vormde hun leer de basis van wat het rabbijnse jodendom werd.
Overtuigingen en praktijken
Heilige teksten: In tegenstelling tot de Sadduceeën, die zich uitsluitend richtten op de geschreven wet (de Pentateuch), geloofden de farizeeën in een geschreven wet en een mondelinge wet (de mondelinge Thora). Opstanding: De farizeeën geloofden in de opstanding van de doden en in de onsterfelijkheid van de ziel. Riten en wetten: Zij benadrukten het belang van de mondelinge tradities en van uitleg die was aangepast aan de actuele omstandigheden.
Invloed en erfenis Invloed: De farizeeën hadden grote invloed op de liturgie en de joodse religieuze praktijk. Hun leer werd omstreeks 200 n.Chr. opgenomen in de Misjna, een verzameling van de mondelinge joodse overlevering. Erfenis: Na de verwoesting van de Tweede Tempel vormde de leer van de farizeeën de basis van het rabbijnse jodendom, dat het moderne jodendom nog steeds beïnvloedt.
De farizeeën worden vaak genoemd in het Nieuwe Testament, vooral in de evangeliën en in de Handelingen van de apostelen, waar zij vaak in conflict zijn met Jezus en de andere religieuze figuren van die tijd.
De farizeeën in de Bijbel
Zij vormen de meest representatieve groep van het jodendom. Hun leden, afkomstig uit het volk, verzetten zich tegen compromissen met de Romeinse bezetter, maar ook met het hellenisme. Wij zien hen als dichter bij de bevolking staan dan de sadduceeën.
Zij worden honderddrie keer genoemd in het Nieuwe Testament: drieënnegentig keer in de evangeliën, negen keer in de Handelingen van de apostelen en één keer in de brief aan de Filippenzen.
Hun verhouding tot de Messias Jezus lijkt vaak gespannen en conflictueus. Hij berispt hen op bepaalde momenten in felle bewoordingen, zoals “wee u” en “huichelaars”, wat deze tegenstelling goed laat zien. Zij hebben geen toegang tot de posten met grote verantwoordelijkheid, die door de Romeinen worden gecontroleerd en dus zijn voorbehouden aan de sadduceeën die met hen sympathiseren, maar zij vormen de belangrijkste groep van het Sanhedrin.
Zij beschouwen zich als de grote verdedigers van de wet van Mozes, die zij uitleggen. Hun uitleg wordt de regel die het volk moet volgen. De Messias Jezus veroordeelt deze ontsporingen bij verschillende gelegenheden (Mattheüs 23.13-29).
Zij zijn het vaak oneens met hun collega's, de sadduceeën, over leerstellige punten zoals het eeuwige leven of de engelen. Aan de geschreven wet van Mozes hebben zij mondelinge beginselen toegevoegd, waardoor zij de voorschriften ervan kunnen omzeilen. Jezus laat niet na hierop te wijzen (Mattheüs 23.23).
Nicodemus en Jozef van Arimatea behoorden tot deze politiek-religieuze groep, wat hen er niet van heeft weerhouden zich tot het christendom te bekeren.