De Sinaiticus is een van de oudste en belangrijkste bijbelhandschriften. Hier volgen enkele kerngegevens:
Geschiedenis
Datering: Omstreeks 325-360 n.Chr.
Ontdekking: Het handschrift werd in 1844 ontdekt door Constantin von Tischendorf in het Katharinaklooster op de Sinaï.
Samenstelling: Het bevat de volledige tekst van de christelijke Bijbel in het Grieks, met het Oude en het Nieuwe Testament, en daarnaast extra teksten zoals de Brief van Barnabas en de Herder van Hermas.
Belang
Tekst: De Sinaiticus is een Alexandrijnse tekst, wat betekent dat hij zeer dicht bij de oorspronkelijke versies van de Schrift staat.
Staat: Het is een van de weinige handschriften die volledig bewaard zijn gebleven.
Onderzoek: Het is van cruciaal belang voor de tekstkritiek en de geschiedenis van de bijbelteksten.
Bewaring
Verdeling: Het handschrift wordt momenteel in vier delen bewaard: de British Library in Londen, de Russische Nationale Bibliotheek in Sint-Petersburg, de Universiteit van Leipzig en het Katharinaklooster op de Sinaï.
Digitalisering: In 2005 is een internationaal project gestart om de Sinaiticus te digitaliseren en online toegankelijk te maken. Op de website Sinaiticus kan het handschrift in hoge resolutie worden geraadpleegd en in meerdere talen worden vertaald.
De Sinaiticus biedt een uniek venster op de eerste bijbelteksten en op de manier waarop ze door de eeuwen heen zijn overgeschreven en doorgegeven.